talanttalant

Cliënten stappen in de wereld van Mata Hari

Tijdens een bezoek aan het Fries Museum ontdekten cliënten de mythe over Mata Hari. Het bezoek aan deze tentoonstelling was niet zomaar. Talant heeft serieuze plannen voor een theaterproductie over Mata Hari in het Culturele Hoofdstadjaar. “Ik kan me nu beter inleven in Mata Hari”, was een veelgehoorde opmerking na het bezoek.

Samen met scriptschrijver Don Duyns en acteur en regisseur Art-Jan de Vries fantaseerden ze over het script, de rollen en het decor. Duidelijk werd dat het professioneler moet dan de eerdere theatervoorstelling waarin ze meespeelde.

Als de plannen doorgaan, doet Ronald Varwijk ook mee. Hij schreef een verslag van het museumbezoek. Zijn interesse in Mata Hari is groot. Als het aan hem ligt gaat de voorstelling over dromen, dromen waarmaken en plezier. Dit past bij Mata Hari, maar ook bij mensen met een beperking.

De voorstelling over Mata Hari is een initiatief van Talant in samenwerking met Stichting Artertainment en Special Arts.

 

Tekst door Ronald Varwijk:

In het Fries Museum is momenteel de tentoonstelling van ‘Mata Hari’ bezig, heel leuk dus om informatie op te doen over ons mogelijke evenement in 2018.

We vertrokken per bus vanaf Ontmoetingscentrum Carré, vanuit daar werden we naar Leeuwarden gebracht. Eenmaal daar, werden we hartelijk ontvangen door de mensen die het voor ons mogelijk maken om zoiets moois neer te zetten. We kregen iets te drinken en er hing een gezellige sfeer.

Na het ontvangst werden we in twee groepen opgedeeld, het ene groepje ging de tentoonstelling bekijken, het ander bleef achter en ging een paar opdrachten met Art-Jan uitvoeren, later draaiden we de activiteiten om. Ik zat in het tweede groepje en mocht dus later naar de tentoonstelling.

“Wat weten van Mata Hari?’’ Dit was één van de vragen die we kregen, maar misschien wel de belangrijkste. Iedereen die aanwezig was wist namelijk dat er een theaterstuk zit aan te komen, waar wij zelf de rollen vertolken. Maar wie was Mata Hari nou? Een enkeling wist er iets over te vertellen. Persoonlijk wist ik er wel wat van, maar niet dusdanig dat ik het hele verhaal op kon noemen.

De schrijver van het theaterstuk – Don Duyns - was ook aanwezig. Veel van de aanwezige mensen kenden hem al, omdat hij het stuk ‘Sneeuwwitje en de zeven’ ook geschreven had. Hij vroeg: “Wat zouden jullie graag willen zien in het theaterstuk?’’ Hij vertelde erbij dat we onze fantasie mochten gebruiken. Het viel me op dat iedereen dat inderdaad ook deed, van iemand uit de toekomst tot een fee, van een actie genre naar een romantisch genre. Hier werd nog maar eens bevestigd voor mij waar het allemaal om draait; het plezier!

Wie zegt dat je met een beperking geen plezier kan hebben?
Wie zegt dat je met een beperking niet mag dromen?
En wie zegt dat die dromen dan geen werkelijkheid kunnen worden?
Het werd hier allemaal duidelijk gemaakt.

Na deze opdrachten mochten wij de tentoonstelling gaan bekijken en mocht de andere groep doen wat wij net hadden gedaan. Ik vond het heel erg interessant. Ik kom zelf uit Groningen en had voordat ik hier ben komen wonen nooit van Mata Hari gehoord. Ik vroeg me bij mezelf af wat de titel van de tentoonstelling zou betekenen: ‘Mata Hari, de mythe en het meisje’. Al snel werd het duidelijk. In hele overzichtelijke foto’s, brieven en teksten werd duidelijk beschreven hoe haar leven begon en uiteindelijk ten einde kwam.

Je kan het je haast niet voorstellen hoe dat in die tijd - begin vorige eeuw voornamelijk - eraan toe ging. Wat mij persoonlijk heel erg aangreep was de verhouding tussen haar en haar man, die ze via een stukje uit de krant had leren kennen. Je merkt daarin dat de vrouwenrechten toen ook wel degelijk minder waren dan dat van nu. Het enige wat ik jammer vond aan de tentoonstelling, was dat het relatief kort duurde. Ik had best interesse gehad om daar een paar uur rond te lopen, alles te bekijken en meer te weten te komen over ‘De mythe en het meisje’.

Al met al een hele geslaagde dag gehad, veel nieuwe dingen gezien en geleerd. De geschiedenis blijft mij altijd aanspreken, ook omdat je kan zien wat er in het hier en nu veranderd is.

Mijn dank gaat uit naar het Fries Museum, voor de hartelijke ontvangst en mogelijkheid om alles voor openingstijd te kunnen bekijken.

In de bus terug was iedereen lyrisch over de dag: ‘’Wat hebben we genoten’’, zo klonk het. En zo was het ook!